غریب آشنا با من، دلم تنگ است باور کن پس از تو زندگی با مرگ همرنگ است باور کن کمک کن تا دوباره جاده ها بی انتها باشد نباشی پای رفتن های من سنگ است باور کن و این بر شانه های عشق یک ننگ است باورکن

دلتنگم...دلتنگ روزهای با هم بودنمان... دلتنگ تو... دلتنگ من... دلتنگ لبخندهایمان! دلتنگ همه چیزهایی که از آن ِ من و تو بود...! حیف که بود...! دلتنگ صدایی هستم که هربار، مرا به نام، صدا می زد

دلم برای خودم تنگ است روزهاست که افسرده به عکسی که در قلبم داری مینگرم طراحی چشمان زیبایت در ذهنم تمام شد راستش را بخواهی جاودانه شده ای از دردهایم برایت بگویم ؟؟؟ ارام شده اند دیگر به نبودنت عادت کرد

به جز غم تو که با جان من همآغوشست
 مرا صدای تو هر صبح و شام در گوشست 
چراغ خانه چشم منی نمیدانی 
که بی تو چشم من و صحن خانه خاموشست
 قسم به زلف سیاهت چنان پریشانم
 که هر چه غیر تو از خاطرم فراموشست
 ز چشمم ای گل مهتاب خفته در پس ابر چو ماه 
رفتی و شبهای من سیهپوشست
 هزار شکر که گر غایبی ز دیده ما 
غم فراق تو با اشک من همآغوشست
 پرندهای که غزلخوان باغ بود پرید کنون
 ز داغ عمش باغ سینه گلجوشست